Stanisław Baczyński.html

Stanisław Baczyński, właśc. Bittner ps. "Adam Kersten", "Akst" (ur. 5 maja we Lwowie 1890, zm. 27 lipca 1939 w Warszawie) - polski pisarz, krytyk literacki, publicysta i historyk literatury, działacz socjalistyczny, żołnierz Legionów Polskich, kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Piłsudczyk i legionista, syn powstańca styczniowego, ale przede wszystkim żołnierz-buntownik o romantycznej postawie, niepogodzony z wyrokami historii. W okresie studiów we Lwowie był radykałem konstruującym bomby dla antycarskich rewolucjonistów, potem zaś szefem żandarmerii strzeleckiej na tyłach rosyjskich. Aresztowany w Warszawie w 1914, uciekł z więzienia. W czasie I wojny światowej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a następnie pełnił służbę w Komendzie I Brygady Legionów.

We wrześniu 1919 przeniesiony został do Oddziału II Sztabu Generalnego WP. W czasie III powstania śląskiego kierował działaniami dywersyjnymi.

W 1924 był oficerem rezerwy 32 Pułku Piechoty w twierdzy Modlin (zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, w 1924 r. zajmował 1410 lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy piechoty).

W dwudziestoleciu międzywojennym nieznany w szerszych kręgach, dziś uważany za jedną z ciekawszych postaci tamtego okresu.

Był ojcem poety Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Syn dedykował mu wiersz "Elegia", napisany w sierpniu 1939, po śmierci ojca. Jest także wspominany w kilku wierszach poety, m.in. "Rodzicom", "Deszcze".

Jego najbardziej znane dzieła to:

Losy romansu
Prawo sądu
Syty Praklet i głodny Prometeusz
Literatura w ZSRR
Wiszary

edytuj Ordery i odznaczenia:

edytuj Źródła

Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 204, 425.