Neoromantyzm.html

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Artykuł wymaga poszerzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, czego brakuje i uzupełnij braki, jeśli to możliwe.

Kwietnik w stylu Art nouveau

Portal Art nouveau

Witraż Tiffany'ego, opalizujące szkła favril glass

Modernizm (fr. modernisme "nowoczesność"), Sztuka Młoda, Sztuka Nowa, moderna - ogół awangardowych kierunków artystyczno-literackich w sztuce europejskiej przełomu XIX i XX wieku, wyrażających sprzeciw wobec realizmu i materializmu myśli pozytywistycznej.

Współistniejące lub kolejne zjawiska i ruchy artystyczne trwające do ok. 1918 - 1920 r.: fin de siècle, dekadentyzm (schyłkowość czyli nastrój i nastawienie filozoficzne końca epoki, do ok. 1905 r.), secesja, symbolizm, impresjonizm, postimpresjonizm, kubizm, konstruktywizm, fowizm, nabizm, Młoda Polska, neoromantyzm.

W architekturze epoce modernizmu stosuje się raczej termin secesja, zaś modernizm w tej dziedzinie jest prądem późniejszym i skrajnie odmiennym ideowo i stylistycznie.

edytuj Art nouveau

Zobacz więcej w osobnym artykule: Secesja (sztuka).

Secesję wiedeńską (inaczej Art Nouveau) charakteryzują: bogactwo ornamentyki, asymetria, płaskie plamy, wyrafinowane zestawienia kolorystyczne, płynne, wygięte faliście linie i nieregularne krzywizny. Oprócz ornamentów roślinnych i zwierzęcych do najczęściej powtarzanych tematów należały postacie kobiet, zazwyczaj zmysłowych, o wysmukłej sylwetce i długich włosach. Towarzyszyły im motywy o charakterze fantastycznym, baśniowym i mitologicznym lub przejęte z wierzeń ludowych. Podkreślić warto wyraźny wpływ sztuki Dalekiego Wschodu na twórczość artystów secesyjnych.

Styl Art Nouveau został zaakceptowany przez kręgi mieszczańskie, rozszerzając później swój zasięg oddziaływania.

Nowe trendy uwidoczniły się w architekturze wnętrz, zdobnictwie oraz wzornictwie przemysłowym.

Artyści nawiązali współpracę z wytwórcami i wykonywali projekty wielu przedmiotów użytkowych. Nowatorskie sposoby obróbki i zdobienia uwidoczniły się w wytwórczości słynnych europejskich fabryk porcelany, których wyroby nadal są cenione za jakość i nieszablonowe wzornictwo.

Styl odniósł sukces także w Belgii w okresie przed pierwszą wojną światową.

edytuj Przedstawiciele

Austria: Gustav Klimt, Otto Wagner, Joseph Hoffman, Joseph Maria Olbrich
Francja: Henri de Toulouse-Lautrec, Emil Gallé, René Lalique, Eugène Gaillard, Jacques Gruber, Hector Guimard, Louis Majorelle, Samuel Bing
Belgia: Paul Hankar, Victor Horta (architekt), Henry van de Velde, Philippe Wolfers, Jules Brunfaut

edytuj Kraje germańskie

Przedstawiciele:

Niemcy: August Endel, Hermann Obrist
Austria: Gustaw Klimt, Otto Wagner, Hermann Muthesius
Norwegia: Edvard Munch

edytuj Kraje anglosaskie