Maria Jakubina Komornicka (ur. 25 lipca 1876 w Grabowie, zm. 8 marca 1949 w Izabelinie) - polska poetka, tłumaczka i krytyk literacki. Często posługiwała się wierszem wolnym.
Córka Augustyna Komornickiego i Anny z Dunin-Wąsowiczów, prawnuczka Teodora Anzelma Dzwonkowskiego, w 1889 wraz z matką i pięciorgiem rodzeństwa przyjechała do Warszawy, gdzie pobierała prywatne lekcje u najlepszych nauczycieli (literatury uczył ją prof. Piotr Chmielowski). Wprowadzona na warszawskie salony przez swego kuzyna, Bolesława Lutomskiego, z którym łączyła ją przez pewien czas zażyłość. Przyjaźniła się także m.in. z Wacławem Nałkowskim i Cezarym Jellentą. W 1898 poślubiła poetę Jana Lemańskiego, z którym rozstała się po dwóch latach. Studiowała przez krótki czas na Uniwersytecie w Cambridge w Wielkiej Brytanii. W 1907 spaliła kobiece suknie, uznała się za mężczyznę. Od tej pory była znana jako Piotr Odmieniec Włast, a jej odmienność seksualna stała się powodem do skandalu porównywanego z sytuacją Oscara Wilde'a. Zmarła w zakładzie leczniczym dla umysłowo chorych w Izabelinie.
- 1894 Szkice
- 1895 Forpoczty
- 1900 Baśnie
- 1902 Biesy
- 1914 Księga poezji idyllicznej
edytuj Linki zewnętrzne
|
