Leon Schiller.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Leon Schiller | |
 Popiersie Leona Schillera; pomnik w sąsiedztwie Teatru Polskiego w Warszawie |
|
| Prawdziwe nazwisko | Leon Schiller de Schildenfeld |
| Data i miejsce urodzenia | 14 marca 1887 |
| Data i miejsce śmierci | 25 marca 1954 Polska (Warszawa) |
| Dziedzina sztuki | teatr |
| Profil na e-teatr.pl | |
Leon Schiller, właściwie Leon Schiller de Schildenfeld (ur. 14 marca 1887, zm. 25 marca 1954 w Warszawie) – polski reżyser, krytyk i teoretyk teatralny, autor scenariuszy teatralnych i radiowych, kompozytor i pieśniarz polski pochodzenia austriackiego, poseł na Sejm Ustawodawczy z ramienia PPR, potem PZPR.
edytuj Życiorys
Pochodził z nobilitowanej przez cesarzową Marię Teresę katolickiej rodziny austriackiej, osiadłej w XIX wieku w Polsce.
Zasłynął interpretacjami dramatów Mickiewicza - legendarne Dziady w Teatrze Polskim w Warszawie 1934; wystawiane później we Lwowie (1932), Wilnie (1933) i Sofii (1937).
Studiował filozofię i polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na Sorbonie w Paryżu. Współpracował z teatrami w Warszawie (Teatr Polski, Reduta, Teatr im. W. Bogusławskiego, Teatr Ateneum), Łodzi i Lwowie.
Debiutował jako piosenkarz w kabarecie Zielony Balonik w 1906 roku, a jako reżyser w 1917 w Teatrze Polskim w Warszawie. W latach 1930-1932 był kierownikiem artystycznym i reżyserem dramatu w Teatrze Wielkim, Rozmaitości i Małym we Lwowie. We Lwowie rozwinął swoją koncepcję teatru monumentalnego, która zaowocowała m.in. realizacjami utworów wielkich romantyków (Kordian - 1930, Dziady - 1932, Sen srebrny Salomei - 1932). W tym czasie wystawił na trzech scenach (w Teatrze Wielkim, w Teatrze Małym w sali Domu Katolickiego na Gródeckiej oraz w Teatrze Rozmaitości przy ul. Rutowskiego) 29 premier w dziale dramatu oraz kilkanaście wodewilów i operetek. Związki Schillera ze Lwowem trwały sporadycznie do 1939 - reżyserował kilka spektakli w czasie dyrektorowania Wilama Horzycy.
Od 1933 kierownik wydziału reżyserskiego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej (PIST).
Więziony na Pawiaku i w Auschwitz-Birkenau w związku z represjami po zastrzeleniu w marcu 1941 r. Igo Syma. Wykupiony z Auschwitz w maju tego roku przez siostrę, Annę Jackowską, za 12 tysięcy złotych za sprzedane klejnoty.
Po II wojnie światowej, w latach 1946-1949, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi (PWST). Redaktor naczelny pisma Teatr (1947-1949), twórca pisma Pamiętnik Teatralny (1952).
edytuj Twórczość
Autor:
Główne kierunki twórczości:
- spektakle monumentalne:
- Samuel Zborowski (1927)
- Kordian (1930)
- Dziady (1934)
- Nie-boska komedia (1938)
- Zeitttheater (przedstawienia o aktualnej problematyce społecznej):