Artur Hutnikiewicz.html



Artur Hutnikiewicz (ur. 12 stycznia 1916 we Lwowie, zm. 16 kwietnia 2005 w Toruniu) – historyk literatury polskiej.

Urodził się we Lwowie, tam ukończył szkołę średnią i podjął studia z filologii polskiej i klasycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Po ich ukończeniu został asystentem na tej uczelni. W czasie II wojny światowej był karmicielem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla. W 1946 zmuszony do opuszczenia Lwowa, osiadł w Toruniu. Od 1946 związany z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika. Rozpoczynał od stanowiska starszego asystenta w Katedrze Teorii Literatury i Literatury Porównawczej na UMK, w 1948 doktoryzował się rozprawą o twórczości Żeromskiego, w 1962 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1973 profesorem zwyczajnym.

Był erudytą, jednym z najwybitniejszych znawców literatury okresu Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego, szczególnie twórczości Stefana Żeromskiego, Jana Lechonia, Marii Dąbrowskiej i Stefana Grabińskiego.

Opublikował ponad 300 prac naukowych, w tym szereg monografii książkowych, rozpraw i studiów literackich. Jako jeden z nielicznych profesorów egzaminował ze wszystkich epok literackich. Krytycznie wyrażał się o powojennym systemie kształcenia studentów, w którym studenta zmusza się do siedzenia od rana do wieczora na zajęciach, zamiast dać mu czas na samodzielne studiowanie pod kierunkiem wybranego profesora - mistrza. Wychował całą rzeszę wybitnych literatów i naukowców, którzy kontynuują jego dzieło.

edytuj Niektóre publikacje

• 1965 Od czystej formy do literatury faktu
• 1976 Portrety i szkice literackie
• 1987 Żeromski
• 1994 Młoda Polska
• 1994 "Przedwiośnie" Żeromskiego
• 1996 To, co najważniejsze: trzy eseje o Polsce