|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Aleja Niepodległości – aleja w dzielnicy Śródmieście, Mokotów i Ochota w Warszawie.
edytuj PrzebiegUlica rozpoczyna się przy tzw. Dworcu Południowym u zbiegu z aleją Wilanowską. Przebiega głównie przez Mokotów by od ul. Batorego stać się granicą dzielnic Ochoty na zachodzie i Śródmieścia na wschodzie i przeciąć Pole Mokotowskie i Trasę Łazienkowską. Kończąc swój bieg, przy skrzyżowaniu z ul. Koszykową, przechodzi w ul. Chałubińskiego edytuj HistoriaUlica powstała w latach 30.ych XX wieku, a ostateczne prace zakończono w 1938 roku, choć do 1939 trwały prace kosmetyczne związane z jej wykończeniem. Aleja wchłonęła 2 wcześniejsze ulice - Topolową biegnącą przez tereny wojskowe pomiędzy Koszykową do dzisiejszej Trasy Łazienkowskiej oraz Włodarzewską wytyczoną po drugiej stronie Pola Mokotowskiego na początku XX wieku pomiędzy Rakowiecką a Madalińskiego. Ulica ta była początkowo piaszczystą drogą otoczoną niską zabudową i gliniankami i do 1922 roku nazywana była Spokojną. Droga nabrała znaczenia po rozszerzeniu granic Warszawy w 1916. W 1841 na osi dzisiejszej Alei urządzono pole wyścigowe, przeniesione później na ulicę Polną. Od 1910 na polu mokotowskim zaczęły powstawać lotniska, a po I wojnie światowej odbywały się tu parady wojskowe, z czego najokazalsza miała miejsce w 1928 z okazji X-lecia odzyskania niepodległości. Przebicie ulicy przez Pole Mokotowskie pozwoliło na połączenie zachodniego Mokotowa ze Śródmieściem. Aleja miała być pierwszym etapem trasy N-S, która miała biec od Marymonckiej przez Powązki, Śródmieście, Chałubińskiego, Pole Mokotowskie, przedłużoną Włodarzewską do Puławskiej. Plany Stefana Starzyńskiego pokrzyżowała II wojna światowa i dopiero po jej zakończeniu udało się połączyć Puławską z Aleją w rejonie Dworca Południowego. Wraz z budową alei powstawały kolejno budynki - w części śródmiejskiej biegnie pomiędzy zabudowaniami Politechniki Warszawskiej i wojskowymi, dalej na południe znajduje się powojenny gmach GUS, Biblioteki Narodowej oraz Głównego Urzędu Patentowego. W rejonie GUSu znajdowało się osiedle domków fińskich, które z czasem rozebrano, a w ich miejscu powstał park z przewagą drzew owocowych. Przy Rakowickiej w 1924 rozpoczęto budowę gmachu SGGW, w 1933 zaś SGH. Za Rakowiecką w latach 20.ych XX wieku powstały budynki mieszkalne, zarówno wille jak i kamienice. W 1948 pomiędzy Wiktorską a Madalińskiego powstało duże osiedle WSM, pomiędzy Odyńca i Woronicza powstało osiedle Wierzbno, będące poligonem doświadczalnym warszawskiego budownictwa mieszkaniowego. W części mokotowskiej znajduje się także Klub Garnizonowy (Kino Grunwald) oraz siedziba Polskiego Radia. W XVIII wieku pomiędzy Dolną a Rakowcem przez Mokotów przechodziła linia umocnień z czasów Insurekcji kościuszkowskiej. W 1939 linia obrony miasta biegła od Pola Mokotowskiego do Parku Dreszera wzdłuż alei Niepodległości oraz przy Wawelskiej. W 1944 aleja ponownie stała się granicą pomiędzy Odyńca, Puławską i Woronicza bronił się pułk Baszta aż do 27 września. edytuj Otoczenie
edytuj Stacje metraedytuj Ważniejsi mieszkańcyNa rogu Szustra (Dąbrowskiego) i Alei Niepodległości mieszkał w swojej wilii Stefan Starzyński. edytuj Źródła
edytuj Linki zewnętrzne |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |